huizevondel.web-log.nl

Zondagsrust

Het lijkt wel of ik terug ben in mijn studententijd. Om precies te zijn, dat weekend voor de tentamens, het moment waarop zo langzamerhand je hele wereld zich vernauwde tot de studiestof die je voor je neus had liggen. Ergens in de periferie zweefden er nog koekjes en koffie, veel koffie, maar verder was je van de wereld afgesloten.

Natuurlijk is het niet helemaal precies hetzelfde. Naast studieboeken had ik dit weekend ook een hele berg werk op tafel liggen. Stukken om te lezen en stukken om commentaar op te geven. Er zweefde niet alleen koffie en koekjes maar ook stracciatella-yoghurt en een AH-stoommaaltijd (ja, ik ben er heusch wel op vooruitgegaan sinds 1990). En van de wereld afgesloten zijn lukte niet helemaal 100%, omdat ik gisteravond toch echt naar Avatar wilde. Ongeloofwaardig maar waar.

Bovendien ben ik het hele weekend verblijd met de nijvere arbeid van de bouwvakkers die het huis boven mij aan het renoveren zijn. Ook op zondag! Ik realiseerde me dat ik wel met twee maten aan het meten was toen ik die mannen verwenste om het feit dat ze op zondag hierboven aan het werk waren, waardoor ik niet rustig kon ... werken, juist.

Maar goed, aan mijn nek en schouders te voelen is het tijd om ermee te stoppen. Gelukkig is het morgen maandag en kan ik gewoon naar kantoor zonder dat ik daar tentamen hoef te doen. Lekker rustig.

Zoals ik al zei: ongeloofwaardig

Met dank aan heer Frut. Hier zelf te maken.

40.000 in 45 maanden

Voor de statistieken. Sinds 8 mei 2006 heb ik 4364 foto's op mijn Flickr-site gezet. Dat komt neer op gemiddeld 3 foto's per dag. In 93 sets. Dat wil zeggen 47 foto's per set, gemiddeld. Die foto's zijn op dit moment 40.000 keer bekeken. Dat zijn gemiddeld zo'n 9 views per foto en 29 views per dag.

Dit is de top 3 van foto's die als het meest interessant worden aangemerkt door mijn bezoekers (mijzelf niet inbegrepen):

(312 views)
(109 views)
(26 views)

De Dobster scoort dus goed! Gek genoeg ziet de top 3 van meest bekeken foto's er heel anders uit:

(1255 views)
(602 views)
(523 views)

En zo zou ik nog uren door kunnen gaan.

Ongeloofwaardig

Vanavond met zus Liek naar Avatar geweest. Grote Leider gaat niet meer zo vaak naar de bioscoop - dat krijg je ervan als je dvd's verzamelt - maar dit is er toch wel eentje die je met zo'n oenig 3D-brilletje op je neus op het witte doek moet gaan bekijken.

Grote Leider kreeg er helemaal Everquest-herinneringen van. Vooral herinneringen aan de tijd dat ze pas net Everquest speelde en de grens tussen game en werkelijkheid ineens helemaal niet zo duidelijk meer was. Dan zat ze voor haar beeldscherm en dook ze ineens opzij als haar personage (avatar, ja) ergens omheen moest rennen. Of dan zag ze 's avonds voor het slapengaan vanuit haar ooghoek plotseling een paar van die spinnen, waarop ze de in EQ hele tijd moest jagen, op de rand van haar bed zitten.

Heel anders oordeelde degene die naast Grote Leider zat in de bioscoop (ter linkerzijde, rechts zat zus Liek). Die zei aan het eind van de film tegen zijn vriendin dat hij Avatar "ongeloofwaardig" vond. Tja ...

Ik sliep namelijk bij de patienten

We hebben de spelers gevraagd om vanaf nu in de kleding te repeteren, die ze tijdens de voorstellingen zullen dragen. Daarmee wordt het meteen weer een stukje echter.

Miriam en Tom repeteren de eerste scene. Dat zit er al aardig goed in. Je ziet duidelijk het verschil met de eerste repetities in oktober. De regisseur vraagt Tom om zijn rol van de onvoorspelbare gek in dit deel van het stuk zo creepy mogelijk te spelen. Miriam slaagt er steeds beter in om Donner in haar rol te stoppen.

Korte en lange termijn

Je zou bijna gaan denken dat ik alleen nog maar met toneel bezig ben. Maar de IML gaat ook gewoon door (om over mijn 'gewone' werk maar te zwijgen). Vandaag de hele dag aan de eindopdracht gewerkt met zijn vijven. Grappig hoe je in korte tijd ineens een halve expert kunt zijn in zoiets als de organisatie van de Olympische Spelen. De contouren van ons eindrapport beginnen zichtbaar te worden. In de komende tijd gaan we die bespreken met bijvoorbeeld NOC*NSF en VWS. Net alsof we er van zijn, haha.

We moesten ook stellingen bedenken over de relatie tussen politiek en ambtenarij. Uit de literatuur kwam het dilemma naar voren van de politicus die resultaten op korte termijn wil en de ambtenaar die continuiteit nastreeft. Vaak hoor je ambtenaren zeggen dat de politiek door incidenten wordt geregeerd. Maar geinspireerd door Dario Fo vroegen wij ons af: hoe erg is dat? Als er over tien procent van al het overheidsbeleid aan de lopende band schandalen ontstaan, geeft dat de andere negentig procent misschien wel de rust om verstandig langetermijnbeleid door te voeren.

Zo had Dario Fo het natuurlijk niet bedoeld toen hij zei "Laat de schandalen welig tieren", maar het is in elk geval weer es een andere manier om tegen dit afgekloven onderwerp aan te kijken.

Presidente (2)

Voila! Het eerste onderdeel van ons decor.

Kan iemand daarvoor een verklaring geven?

Goeie repetitie gisteren. We proberen de verschillen tussen de personages wat scherper te maken. We merken hoe belangrijk het bij een komedie is om je tekst precies te kennen. Als je twee woorden vergeet kan een hele grap in het water vallen. Of je medespelers weten niet meer waar we gebleven zijn in het stuk. Oefenen oefenen oefenen ... maar gelukkig gaat er al heel veel goed!

We hebben ook de nieuwe epiloog besproken. Die bleek meteen weer gevolgen te hebben voor het spel tussen de gek en de journaliste in het voorgaande stuk. Leuk om te zien hoe Dorien dat meteen oppikte. En Mirjam stelde voor een zin uit de epiloog te schrappen omdat die niet klopt met hoe we de hoofdcommissaris hebben uitgewerkt. Geweldig dat de spelers zo meedenken met ons.

De Cock en de moord op het bureau

We hebben zelf een ander einde aan het stuk toegevoegd in de vorm van een epiloog. Het slot van de allereerste aflevering van Baantjer, uit 1995, leverde daarvoor zeer bruikbaar basismateriaal!

Hoe of het bankstel staat bij Mien

Dat ene liedje van dinges, hoe heet-ie ook weer, zit al het hele weekend in mijn hoofd. Wim Sonneveld, ja die.

Zal wel door de nieuwe bank komen, want zoals ik al twitterde: crisis of geen crisis, ik ben overgestapt op een andere bank!

Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp'le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen

De orchidee is trouwens echt hoor.

Presidente (1)

Dit weekend weer aan het affiche voor de voorstelling gewerkt. En aan een onderdeel van het decor. Ditmaal was hij de inspiratie:

Waar dat toe geleid heeft ziet u binnenkort in dit theater. Oh ja, en over theater gesproken, we hebben geloof ik eindelijk een locatie gevonden! Hoera!

Ik duw niet

Och, die arme spelers. Meedogenloos schaven we aan hun spel, hun manier van bewegen, hun dictie, hun interactie met elkaar. We hameren op tekstkennis, op tempo, op contrast. Het voelt voor de spelers misschien wel of we nog geen steek verder zijn dan een paar maanden terug. Toch is dat niet zo.

Na de oefening met de muziekjes gingen we gisteren verder met het stuk waarin de gek, verkleed als rechter en onder het mom van 'helpen', probeert de twee commissarissen uit het raam te duwen. Dat leverde de nodige hilariteit op, vooral omdat het raam erbij sneuvelde. Maar volgens mij vonden de spelers het wel heel leuk dat dit deel van het stuk wat fysieker is.

Verspreekwoord

In Hart van Nederland hoorde ik:

We hopen dat Justitie bij de heropening van de zaak de dingen weer onder het licht gaat houden.

I love it when a plan comes together

Vanmorgen had ik even een Hannibal Smith-momentje. Normaal vind ik het altijd lastig wanneer er iets thuisbezorgd moet worden, een nieuwe bank bijvoorbeeld. Willen ze net komen als jij niet thuis kunt zijn, dat soort ellende.

Maar dit keer ging het helemaal goed. Eerst belde de leverancier van mijn nieuwe bank. Dat is de nieuwe bank die pas in maart zou worden geleverd, waardoor ik sinds zaterdag samen met Dob op een smal logeerbankje zit te wiebelen. Of het goed was dat ze 'm vrijdag kwamen afleveren. Ja hoor, dat was heel goed zelfs, want ik had net bedacht dat ik vrijdag een dagje vrij wilde gaan nemen. En ineens was het ook heel fijn dat Gerdien afgelopen weekend de oude bank al had gekregen.

Het werd nog beter. Een uur later belde namelijk de leverancier van het slaapbankje dat ook nog in aantocht was hoewel het er al half januari had moeten zijn. Met excuses voor de late levering en konden ze 'm misschien vrijdag komen afleveren. Welja hoor, ik ben toch thuis.

En de slagroom op de taart was mijn aannemer, die moet komen kijken naar de scheuren in het plafond (de nieuwe bovenburen zijn nogal onstuimig aan het renoveren). Zou hij misschien vrijdag ...?

Yes! I love it when a plan comes together!

Afspeellijst

Tijdens een van de eerste repetities ontdekten we dat bijna alle spelers muzikaal zijn. We vroegen ons toen af of we daar iets mee zouden kunnen doen. Een paar weken daarna sloop de tune van Baantjer onverwacht onze voorstelling binnen, gevolgd door Harrie van de Berini's en een obscuur nummer van de Boomtown Rats. Of ze de uiteindelijke voorstelling zullen halen weet ik nog niet, maar vanavond heb ik voor alle zekerheid vast een afspeellijst aangelegd op mijn iPod. Misschien ga ik die liedjes over een paar maanden wel met net zoveel heimwee terugluisteren als ik heb bij de muziek die we in 2007 in Met Gesloten Deuren gebruikten.

En toen ik toch bezig was heb ik wat muziek uitgezocht die volgens mij past bij hoe onze zes personages bewegen. Niet om in de voorstelling te gebruiken, maar voor tijdens de repetitie van donderdag. Dan ga ik die nummers draaien om de spelers te helpen hun bewegingsritme te vinden. Ze kunnen dan ook kijken naar hoe de anderen bewegen op datzelfde nummer, wie weet levert dat nog nieuwe ideeen op. Mijn vermoeden is dat je zo'n beweging makkelijker onthoudt als je 'm niet alleen ziet (bijvoorbeeld doordat de regisseur hem voordoet), maar ook voelt en hoort via de muziek. Een leuke theorette toch, voor een amateurtje?

Dus die nummers gaan ook op de afspeellijst.

Voeten uit de woonkamer

Op het moment dat je die dvd in het apparaat stopt denk je nog: belachelijk, een filmpje van een haardvuur.

Maar wanneer je dan een paar minuten later op de bank zit (tijdelijk even op de logeerbank overigens, mijn eigen bank is dit weekend naar Gerdien verhuisd en de nieuwe bank is nog niet geleverd), kop koffie naast je, hond aan de andere kant naast je, laptop op schoot, en je kijkt half uit je ooghoek naar het knappende vuurtje (er zit ook heel goed knappend haardvuurgeluid bij), dan denk je toch: hè, behaaglijk.

Vrijheid leidt het volk

Dit weekend bezig geweest met het affiche voor onze voorstelling. Hij is nog niet klaar, maar dit is de inspiratiebron:

Hoe loopt een rechter?

Wegens werk- en studiedruk moest ik de maandagrepetitie verstek laten gaan. Donderdag oefenden we de manier van lopen en de binnenkomsten of eerste acties van de spelers.

Commissaris Calabresi heeft een rustige maar tegelijk dreigende tred. Met haar valt niet te spotten.

Agent Pisani is al op het toneel wanneer het stuk begint, dus hij hoeft geen binnenkomst te oefenen. Zijn werk is zijn trots, of het nou om laarzen poetsen, punten slijpen of bloemschikken gaat. Zijn moeder is ook erg trots op hem.

Journaliste Maria Feletti is woedend als ze binnenkomt. Ze kijkt niet op of om, zoekt in haar tas naar haar notitieblok en wil zonder dralen aan de slag.

Vraag maar aan de agent

Even wat achterstallig nieuws. Vorig weekend was ons repetitieweekend in Austerlitz. Een hel voor de spelers, zo hadden we aangekondigd, want die moesten voor het eerst een doorloop doen en meteen ook zonder hulp van buiten. Met andere woorden, ze moesten elkaar helpen om bij het einde van het stuk te komen.

Dat viel nog niet mee, hoewel ... als je gewoon af en toe een paar bladzijden overslaat kom je er uiteindelijk toch. Maar goed dat er geen foto's van zijn gemaakt. Daarna was het woord aan de regisseur (a.k.a. de Notenkoning) om notes te geven.

Er werd voor ons gekookt. Vermicellisoep die voor mensen die nooit zout in hun eten doen (zoals ik) best lekker was. En macaroni met tomatensaus die voor iedereen lekker was.

We vulden de avond met fanatiek repeteren hints en ezelen. Wie ezel was moest een opdracht doen, zoals twee minuten lang de regisseur imiteren of een sneeuwpop bouwen in de pasgevallen sneeuw. En zomaar opeens was het drie uur 's nachts.

De volgende ochtend viel het niet mee om weer aan de slag te gaan. In een stoel hangen met een kop sterke koffie was veel fijner.

Dus om wakker te worden cq. blijven maar een scene uitgezocht waaraan veel beweging te pas kwam. De agenten en de gek nemen commissaris Bertozzo te grazen. De journaliste (waarvan we inmiddels besloten hadden dat ze niet van het type Hanneke Groenteman is, maar van het type Heleen van Rooijen, vandaar het truitje) kijkt verbouwereerd toe.

Timing was belangrijk bij deze scene. Hij moest dus heel vaak over.

En nog een keer.

Halverwege de zondagmiddag zetten we er een punt achter. Genoeg gerepeteerd, tijd om naar huis te gaan. Slaaaapen!

Grote Leider heeft iets bedacht

Januari. Wat een vreselijke maand. Donker, koud, nat, guur, donker (die had ik al gehad maar het is twee keer per dag veel te donker). De feestdagen een vage herinnering, de goede voornemens de mist in, de lente nog nergens te bekennen. Een maand die wel 7 weken lijkt te duren. Hopeloos.

Dus ik had het volgende bedacht. Als we nou eens afspreken dat januari maar 16 dagen duurt. Daarna gaan we meteen door naar februari. Dan lijkt de lente meteen al een stuk dichterbij te komen. Weg januari blues. Die overgebleven 15 dagen voegen we dan toe aan de maand juli, zodat we elk jaar een lekker lange zomermaand hebben.

Goed plan toch? Dan is het nu dus 4 februari, okee?

Ik voel me opeens een stuk beter.